|
Twijfel aan
zelf. Oneigenlijke verantwoordelijkheid en schuld.
Er is een kind iets overkomen. De scheiding van de ouders, bv. En het kind denkt dat het de schuld is van het kind. Als ik maar liever was geweest. Een ongeluk buiten de verantwoordelijkheid wordt vaak toch gezien als eigen schuld.
In therapie wordt vaak gevraagd om de verantwoordelijkheid voor jouw aandeel op te pakken. Een prima streven, zeker gezien mensen hun problemen nooit compleet en op alle nivo’s willen erkennen. Maar vanuit de basisattitude “ik ben fout, het ligt aan mij” kan je verwachten dat zijn perceptie (en dus zijn werkelijkheid) voor zo iemand er een is waardoor veel oneigenlijke verantwoordelijkheden worden opgepakt.
Niet de handeling maar de persoon wordt fout. Vaak wordt er een conclusie getrokken over de persoon, en niet de gebeurtenis. Bij de conclusie “ik ben fout” wordt er zelfs getwijfeld aan eigen goedheid of intentie. Voorbeelden van dit soort conclusies zijn: “ik mag er niet zijn (omdat ik slecht ben)” “ik ben fout “, “ik hoor straf te krijgen” “ik ben slecht” of “seksualiteit is slecht”.
Dit soort verwisseling van persoon en handeling komt heel veel voor, en er wordt weinig aandacht aan besteed tijdens de opvoeding om duidelijk te maken dat de handeling fout was, en niet de persoon.
Identificatie met probleem en vasthouden aan je probleem en beperkingen. Niet alleen wordt er getwijfeld aan de verantwoordelijkheid of schuld, maar ook de identificatie wordt compleet. Je hebt niet meer een probleem, je incorporeert het in je zijn. Je laat de onprettige ervaring niet los, maar zeult het mee. Loslaten kan niet zomaar meer. Het glas is halfleeg, (ik deug niet) en niets wat je zegt zal me anders kunnen
overtuigen. verder
|
